De Pianiste

(...)
Met haar ene hand heeft Erika Kohut zojuist gespeeld op de piano van het verstand, met de andere op de piano van de hartstochten
Eerst hebben de hartstochten zich uitgeleefd, nu is de beurt aan het verstand, dat haar haastig over duistere paadjes naar huis drijft.
Maar ook het werk van de hartstochten is door anderen in plaats van haar volbracht.
De lerares heeft ze bekeken en ze een cijfer overeenkomstig haar scala toebedeeld.
Haast was ze daarbij meegezogen in een van die hartstochten, als men haar had betrapt.

Erika holt voort tussen de rijen bomen, waar het boomsterven al rondwaart door toedoen van maretaksoorten. Tal van takken hebben al afscheid moeten nemen van hun plaats aan de stam en zijn in het gras gevallen.
Erika verlaat in galop haar uitkijkpost om weer naar het warme nest terug te keren.
Uiterlijk wijst niets op verwarring. Er steekt echter een wervelstorm in haar op wanneer ze aan de rand van het Prater jonge mannelijven ziet rondbanjeren, want ze zou qua leeftijd al bijna hun moeder kunnen zijn!
Alles wat vóór die leeftijd is gebeurd, is onherroepelijk voorbij en kan nooit herhaald worden.
Maar wie weet wat de toekomst brengt.
Door de tegenwoordige vorderingen van de medische wetenschap kan de vrouw tot op hoge leeftijd haar vrouwelijke functies behouden.

Raoul Dufy

Erika trekt een ritssluiting dicht.
Op die manier beschermt ze zichzelf tegen aanraking. Ook tegen toevallige aanrakingen.
Maar in haar gekwetste innerlijk graast de storm haar nog malse weiden af. (...)

[fragment uit "De pianiste", een roman van Elfriede Jelinek over muziek, een vrouw en de liefde.
uitg. van Gennep Amsterdam]