pianoverhalen

 

[home]
[
techniek]
[pagina:][1][
2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12][13][14][15][16][17][18][19][20][21][22][23][24]

 

The Most Happy Piano
Errol Garner

Geboren in Pittsburgh in 1921,  begon Errol Garner piano te spelen toen hij twee was .
Noten heeft hij nooit leren lezen, waarschijnlijk omdat hij dat ook nooit echt nodig  heeft gehad.
Luisterend naar de 78 toeren platen van  Zez Confrey en anderen , leerde hij  zich de  zogenaamde ’Novelty’ stijl aan;  een manier van spelen, waarbij de linkerhand een vaste basis legt voor de zeer vrije melodische interpretaties van de rechterhand.
Dit was een perfecte ondergrond voor de zeer swingende  jazz stijl waarin Errol Garner een voorloper was.
Op zevenjarige leeftijd was Garner al te horen op de radio zender van de KDKA in Pittsburg met een groep die de Candy kids heette en toen hij elf was speelde hij al op de Alleghenie riverboats.
Hij begon op te vallen nadat hij zich in New York gevestigd had begin jaren veertig, en al snel werd zijn eerste plaat opgenomen. In de vijftiger jaren had Garner al een internationale bekendheid verworven, en tot aan zijn dood op 2 januari 1977 heeft hij ontelbare tournees in binnen en buitenland en een enorme hoeveelheid plaatopnames gemaakt.

Garners stijl is uit de ‘novelty rags ‘ van de twintiger jaren voortgekomen. Meer moderne invloeden kwamen van Earl Hines, ook uit Pittsburgh, en het begeleidende ritmische spel van Freddie Green (vaste gitarist van Count Basie).
Maar Garner was vooral een zeer eigenzinnige musicus  en hij past in geen enkele standaard jazzstroming van de veertiger en vijftiger jaren pianisten.
Zijn karakteristieke trekjes zijn natuurlijk de steady ritmegitaarachtige begeleiding en vooral zijn opvallende octaverende bewerkingen van melodieën en solo’s.
Het ‘major seventh’ arpeggio, oplopend in octaven , waarmee Garners grootste hit ‘Misty’ begint is hier een voorbeeld van.
Nog een typisch Garner  trekje is de pizzicato aanslag en de super syncopische inleiding.
Deze intro’s hebben vaak helemaal niets meer met de originele melodielijn te maken. Zij variëren  van fantasierijk tot uitdagend  waarbij zijn ruige staccato  altijd bijdraagt aan het stuwende karakter zodra zijn onvermoeibare linkerhand erbij komt.

 

naar boven